20141125

கார்காலம்

புறவழிச்சாலைகளில் நெருக்கியடிக்கும் போக்குவரத்தினூடாக சென்னை மாநகரிலிருந்து வெளியேறுவதும் திரும்பி வருவதும் இன்று மிகவும் சிரமமாகி விட்டிருக்கிறது. திருச்சி நெடுஞ்சாலையில் அசுரவேகத்தில் பாய்ந்துவரும் கார்கள் கூடுவாஞ்சேரி தாண்டும்முன் உலோக நத்தைகளாக மாறி வண்டலூரில் வந்து உறைந்து கிடக்கின்றன. பெங்களூர் நெடும்பாதையில் ஸ்ரீபெரும்புதூரைத் தாண்டுவதற்கே போதுமென்றாகி விடுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒருநாள் அப்பாதையில் நெரிசலான போக்குவரத்தையும் கரடுமுரடான சாலையையும் குறைசொல்லி காரை நகர்த்திக்கொண்டிருந்தார் எனது ஓட்டுர்.

இருபத்தி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த இடத்தில் மாமிசத் துண்டுகளாக சிதறிக்கிடந்த ராஜீவ் காந்தியின் புகைப்படம் பார்த்த நினைவு தரும் அமைதியின்மை காரணமாக எப்போதுமே இந்த ஓரிடத்தை மட்டும் வேகமாகக் கடந்து செல்ல முயல்வேன். ஆனால் இன்று இங்கு நகரமுடியாமல் தத்தளிக்கின்ற நூற்றுக்கணக்கான கார்களுக்கிடையே சிக்கிக் கிடக்கிறேன்! விதவிதமான பெயர்களில், வண்ணங்களில், வர்த்தக அடையாளங்களில் மொய்க்கும் இந்த கார்களை ராஜீவ் காந்தி நினைவிடத்திலேயே பார்ப்பது ஒரு அதீதக் கற்பிதக் காட்சிபோல் எனக்குத் தோன்றியது. இந்தியச் சாலைகளில் இவ்விதத்தில் எண்ணற்ற கார்களை நிரப்பி விட்டவர் ராஜீவ் காந்தி! அவருக்கு முன்பிருந்த நமது கார் வரலாற்றின் மிகவும் மங்கலான சித்திரங்களுக்குள்ளே எனது மனம் வெறுமெனே ஓடத்துவங்கியது.

உலகில் தானியங்கி வாகனங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காலத்திலேயே இந்தியாவிலும் ஒன்றிரண்டாக வரத் துவங்கியிருந்த கார்களின் பெயர் அப்போது கார் என்று அல்ல. மொபைல்என்று!  ஓல்ட்ஸ் மொபைல் (Olds Mobile) என்று தான் அமேரிக்காவில் சந்தைக்கு வந்த முதல் காரின் பெயரே. நீராவியில் ஓடிய அக்கார்களில் ஒன்றை இந்தியாவுக்கும் அனுப்பி வைத்தனர். ஆனால் கப்பல் மூழ்கிப் போனதால் அது இந்தியா வந்து சேரவில்லை!

வெள்ளையர்கள் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் சீரான சாலைகளை அமைத்தனர். அச்சாலைகளில் பயணிக்க கார்கள் தேவைப்பட்டன. உலகின் முதன்முதல் பிரபல கார் என்றழைக்கப்பட்ட டி ஃபோர்ட் ஐ தயாரித்த அமேரிக்காவின் ஃபோர்ட் நிறுவனம், அதன் உற்பத்தியை நிறுத்தியபோது மீதமிருந்தவற்றை பகுதிகளாக இந்தியாவில் கொண்டுவந்து பொருத்தி விற்க மும்பையில் தொழிற்சாலை ஒன்றை ஆரம்பித்தது. செவ்ரொலே கார் நிறுவனமும் அதே காலத்தில் மும்பையில் ஆலையைத் தொடங்கியது. ஆனால் பெரும் பொருளாதார இழப்பைச் சந்தித்த அந்த ஆலைகள் ஓரிரு ஆண்டுகளிலேயே மூடப்பட்டன.

மோரிஸ் எனும் இங்கிலாந்து காரின் தொழில்நுட்பத்தைக் கடன்வாங்கி அம்பாசடர் காரை இந்தியாவில் தயாரிக்கத் தொடங்கினார்கள் பிர்லா குடும்பத்தினர். நாற்பதாண்டுகாலம் இங்கு மிக அதிகமாக விற்கப்பட்ட கார் அம்பாசடர். ஆரம்பத்தில் செல்வத்தின், செல்வாக்கின் அடையாளமாக விளங்கிய அம்பாசடர் பின்னர் அரசு நிர்வாக அதிகாரத்தின் அடையாளமாக மாறியது. காலப்போக்கில் வெறுமொரு வாடகைக் கார் எனும் நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்ட அம்பாசடர் கடைசி இருபத்தைந்தாண்டுகளில் மிகவும் சிரமப்பட்டு ஓடி கடந்த மே மாதத்தில் என்றைக்குமாக நின்றுபோனது.

இத்தாலியின் ஃபியட் வழங்கிய தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படையில் வெளிவந்த பிரீமியர் பத்மினி கால்நூற்றாண்டுகாலம் இந்தியாவில் பிரபலமான காராகத் திகழ்ந்தது. பிரீமியர் பத்மினி நிறுத்தப்பட்டு இப்போது பதினைந்து ஆண்டுகள் தாண்டிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால் இன்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான பத்மினிகள் வாடகை வாகனங்களாக ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன! அவற்றில் பெரும்பாலானவை இருபதாண்டுகளுக்குமேல் பழையவை!

பத்தாண்டுகள் தாண்டிய கார்களைத் தெருக்களில் ஓட்டுவதில் பல சட்ட நிபந்தனைகள் இருந்தாலும் அதையெல்லாம் இங்கு யாருமே கண்டுகொள்வதில்லை என்றே படுகிறது! இருபதாண்டுகளுக்கும் மேல் பழகிய பல்லாயிரக்கணக்கான மஹிந்திரா வேன்கள் சின்னக் குழந்தைகளின் பள்ளி வாகனங்களாக இன்றும் தங்கு தடையில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன நமது நாட்டில்!

அம்பாசடருக்கும் பிரீமியருக்கும் பின்னால் கடைசியில் மாருதி வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. முழுக்க முழுக்க இந்தியாவிலேயே தயாரிக்கப்படும் கார் என்ற கனவுடனும் சாதாரண மக்களுக்கும் கட்டுப்படியாகும் ஒரு காரைத் தயாரிக்கும் நோக்கத்துடனும் ராஜீவ் காந்தியின் அண்ணன் சஞ்சய் காந்தியின் தலைமையில் தான் மாருதி நிறுவனம் துவங்கப்பட்டது!  ஆனால் பத்தாண்டுகள் கடந்த பின்னரும் மாருதி நகரவேயில்லை!

ஜப்பானியக் கார் நிறுவனமான சுசுக்கியுடன் இணைந்து அவர்களது தொழில்நுட்பத்தில் மாருதி 800 எனும் இந்தியாவின் முதன்முதல் சிறு நகரச் சீருந்து 1983ல் வெளிவந்து பெரும் வெற்றியை அடைந்தது. இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் உற்பத்தி நிறுத்தப்படும் வரை கிட்டத்தட்ட 30 லட்சம் மாருதி 800கள் விற்கப்பட்டன! முதலில் இந்திய அரசு நிறுவனமாகயிருந்த மாருதி இன்று முற்றிலுமாக சுசுக்கியின் உடமை! மாருதி என்ற பெயருக்கு இருக்கும் வணிகரீதியான சாத்தியத்தினால் அந்தப் பெயரை மட்டும் இன்றும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

1986ஆம் ஆண்டில் ராஜீவ் காந்தி ஆரம்பித்து வைத்த தில்லி வாகனக் கண்காட்சி தான் இந்தியாவில் இன்று நாம் காணும் அனைத்து நவீனக் கார் ரகங்களும் வந்திறங்கிய வழி! அந்தக் கண்காட்சிக்கு உலகின் பல முக்கிய கார் உற்பத்தி நிறுவனங்களை அழைத்து வந்து, அவர்களது தொழிற்சாலகளை அமைப்பதற்கான சூழ்நிலையை இங்கு உருவாக்கிக் கொடுத்தது ராஜீவ் காந்தியின் தலைமையிலான அரசு. இந்தியவின் கார்காலம் முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது அந்த நிகழ்வுடன் தான்.

மூன்று ரகக் கார்கள் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்த இந்தியத் தெருக்களில் இன்று ஓடுவது 300க்கும் மேலான கார் ரகங்கள்! ஒவ்வொரு நாளும் 5500க்கும் மேலான கார்கள் நமது தெருக்களில் இறங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன!  தொண்ணூறாண்டுகளாக இங்கிலாந்தில் இயங்கிக்கொண்டிருநத, விலை உயர்ந்த கார்களை மட்டுமே தயாரிக்கும் ஜாக்குவார் நிறுவனத்தை சமீபத்தில் மொத்தவிலைக்கு வாங்கியது இந்தியாவின் டாடா நிறுவனம்!

வாகனங்களை உற்பத்தி செய்து விற்கும் வேகத்தில் நமது சாலைகளைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கவேயில்லை. வந்திறங்கிக்கொண்டேயிருக்கும் லட்சக்கணக்கான வாகனங்களைத் தாங்கும் வலிமை நமது சாலைகளுக்கு இருக்கிறதா? நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு வெள்ளையர்கள் அமைத்த அதே சாலைகள்தான் பலயிடங்களில் இன்றும் இருக்கின்றன!

75 லடசத்திற்குமேல் விலையாகும் தனது ஜாக்குவாரில் பெங்களுரிலிருந்து இப்போது சென்னை வந்துகொண்டிருக்கும் எனது நண்பர் சரத் கூட இந்த நெரிசலில் எங்கேயோ சிக்கியிருப்பாரே! அனைத்துச் சாலைகளிலும் அனுதினம் நெரிசல் அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறதே! இது எங்கேபோய் முடியும்? என்றெல்லாம் யோசித்தவண்ணம் நான் வெளியே பார்த்தேன்.

கார் இப்போது வேகமாக ஓடுகிறது! நின்று பாரக்கத் தூண்டும் அழகான கிராமங்கள் பச்சைப் பசேலென இருபுறமும் மின்னி மறைகிறது. வாழ்க்கையும் இப்படித்தானே! மெதுவாகச் செல்லவேண்டும் என்று ஆசைப்படும் இடத்தில் அது வேகமாக ஓடுகிறது. வேகமாகப் போகவேண்டும் என்று நினைக்கும்போது அது நகர்வதேயில்லை. எதுவுமே நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல் காலம் மட்டும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறது.

20141115

நடுத்தெருச் சினிமா

பார்க்காத படத்தின் கதை - 1
(அந்திமழை -நவம்பர் 2014)

சிறந்த சினிமாவில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள்
சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது அவசியம் இந்தப் படத்தை பார்க்க வேண்டும்.
- சுந்தர ராமசாமி 

சினிமாவப் பத்தி எலுத தமிழ்ல ஆயிரம்பேரு இருக்காய்ங்க! நீங்க எதுக்கு சினிமாக் கட்டுரை எல்துறீய்ங்க? நீங்க ஏதோ இசை விமர்சகரோ என்னமோன்னு சொல்றாய்ங்க! அந்த வேலய ஒலுங்கா செஞ்சாப் போதாதா?திரைப் படங்கள் பற்றி அவ்வப்போது சில கட்டுரைகளை மட்டுமே எழுதியிருக்கும் எனக்கு இந்தமாதிரியான அறிவுரைகள் நிறைய கிடைத்ததுண்டு! சினிமாவைப் பற்றி இங்கு பல்லாயிரம் பேர் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. குறும்படங்கள், பெரும்படங்கள், ஈரானியப் படங்கள், ஈழத்துப் படங்கள், ஆஸ்கர் படங்கள், ஆஸ்கர் ரவிச்சந்திரன் படங்கள், ஷங்கர் படங்கள், ஷகீலாப் படங்கள் என எல்லா வகைறாப் படங்களைப் பற்றியும் பல லட்சம் பக்கங்கள் இங்கு எழுதப்பட்டு விட்டன. இப்போதும் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

மூட்டைப் பூச்சிகளின் ஆதிக்கத்தால் சரியாகத் தூங்கமுடியாத ஆத்திரத்தில் எதாவது ஒரு திரைரங்கிலிருந்து வெளியேவந்து ‘இட்லி சாம்பார் ஒரு மொக்கைப் படம். அது ஒரு சக்கைப் படம்என்று அலைபேசி முகநூலில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நண்பனும் பல சினிமா விமர்சனங்களை எழுதியவன்! இட்லி சாம்பார் என்று ஒரு படம் வரவில்லையே என்று யதார்த்த சினிமாப் பாணியில் கேட்கக் கூடாது. வேண்டுமானால் வறுத்த கரி, கருவாட்டுக் கொழம்பு, புளியங்கொட்டை என்று எதாவது ஒரு பேரை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!

என்னடா இது? ஆழமான கருத்துக்களைக் கொண்ட ஒரு கட்டுரைத் தொடரை எழுதலாமென்று வந்த நான் ஆரம்பித்தவுடனே ‘செம காமடியை நாடி காமெடி ட்ரென்டின்பின்னால் போகிறேனே! பொதுப் போக்கு என்று தமிழில் சொல்லக் கூடிய இந்த ‘டிரென்ட்இருக்கே! நமது சினிமாவில் அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் உந்துதலாக எப்போதுமே இருப்பது இது தான். சுந்தர ராமசாமி சொல்வதுபோல் அறிந்ததையே எதிர்பார்த்து பழைய சுகம் மீண்டும் நக்கிக் காண நாவைத் துழாவும் நம் பழக்கத்தினால் உருவாகிறவை இந்தப்  பொதுப் போக்குகள். வித்தியாசம் முதன்மை பெறும் படைப்புகளை உதறி உதாசீனப்படுத்திச் சிறுமைக்கு உட்படுத்தும் நம் பொறுப்பின்மை இதற்கு மற்றுமொரு முக்கியமான காரணம் என்றும் சொல்கிறார் ராமசாமி. உண்மை தான். ஆனால் வித்தியாசத்தை வலிந்து உருவாக்கும் முயற்சிகளை என்ன சொல்வது?

வணிகப் படங்களை விடக் கலைப்படங்கள் தான் இங்கு போலியானவை. வணிகப் படங்கள் பண லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டவை. சிறந்த கலைப் படைப்பு என்ற பிரகடனை எதுவுமே அவற்றுக்கு இல்லை. ஆனால் கலைப் படங்கள் என்று போலியாக முன்னிறுத்தப்படும் பல படங்கள் கலைப் பெருமைக்கான தகுதியற்ற நாடல்கள் மட்டுமே! உண்மையான கலைப் படங்களுடன் எண்ணற்ற போலிகளும் எப்போதுமே இங்கு இருந்து வந்திருக்கின்றன. மலையாளத்தில் குறிப்பாக.

இங்கே ஒரு துறவுரை அதாவது Disclaimer. நான் இங்கு எழுதும் விமர்சனபூர்வமான எதாவது கருத்துக்களை வைத்து தனிமனித விரோதம் காரணமாக விமர்சனம் செய்கிறார் என்றெல்லாம் சொல்லாதீர்கள். கலை, இலக்கியம், தத்துவம் போன்றவற்றில் தனிமனித விரோதம்போல் அபத்தமான ஒன்று வேறு எதுவுமே இல்லை என்று நம்புகிறவன் நான். கருத்து ரீதியான வேறுபாட்டைப் பதிவு செய்யும்போது அதைத் தனிமனித விரோதமாகச் சித்தரிக்கும் மனநிலை நமது சமூகத்தின் பெரு வியாதிகளில் ஒன்று.

டாக்டர் பிஜு என்பவர் அடிப்படையில் ஒரு ஹோமியோ மருத்துவர். திரைப் படங்களை இயக்கும் டாக்டர் என்று சொல்லும்போது கலைத்துறை சார்ந்தது அவரது மருத்துவர் பட்டம் என்று தவறாக நினைக்கக் கூடாது என்பதற்காக இதைச் சொன்னேன். இந்தியன் பனோரமாவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, கேன் (Cannes) திரைப்பட விழாவில் காட்டப்பட்ட அவரது முதல் மலையாளப் படமான சைராவின் ஒற்றைவரிக் கதையைக் கேளுங்கள்.

கேரளாவின் பிரபலமான ஒரு முஸ்லிம் கசல் பாடகரின் (கேரளாவில் ஏது கசல்?!) செல்ல மகள் சைரா ஒரு பத்திரிகையாளராக மாறும் முயற்சிக்கிடையே காணாமல் போகிறாள். பல நாட்கள் கழித்துத் திரும்பி வரும் அவள் எதையோ தொலைத்தவளைப் போல் மௌனமாக இருக்கிறாள். அவளை ஆறுதல்படுத்த அவளது அப்பா நெருங்கும்போது தனது உடைகளை அவிழ்த்துக் காட்டி என் உடலை பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் என்னை வதைக்காதீர்கள்என்று கதறிக் கெஞ்சுகிறாள். அவளைக் கடத்திச் சென்ற குழு கொடூரமான வன்பாலுறவுக்கு ஆளாக்கியதால் அவளது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டது போலும். சொந்த அப்பாவைக் கூட பாலியல் வெறி பிடித்த ஒரு மிருகமாகத்தான் அவளால் இப்போது பார்க்க முடிகிறதாம்!  

ரோஜா, பாம்பே, உயிரே, சர்ஃபரோஷ், மிஷன் கஷ்மீர், உன்னைப்போல் ஒருவன் என எண்ணற்ற படங்களில் பார்த்த இஸ்லாமியப் பயங்கரவாதம் எனும் தேய்வழக்கை இழுத்து இழுத்து, போலிக் கலைப் படங்களின் அனைத்துத் தன்மைகளோடும் எடுக்கப்பட்ட வீட்டிலேக்குள்ள வழி எனும் படத்திற்கு 2011இன் சிறந்த மலையாளப் படத்திற்கான தேசிய விருது அவருக்குக் கிடைத்தது!  சில கொரிய, ஜப்பானிய படங்களின் பாணியைத் தழுவி எடுத்த, உட்கார்ந்து பார்க்கவே முடியாத ஆகாசத்தின்டெ நிறம் எனும் அவரது படத்திற்கும் பல விருதுகள் கிடைத்தன! சொல்லப் போனால் டாக்டர் பிஜு இதுவரைக்கும் எடுத்த ஐந்து படங்களுக்குமே பல விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன! சிறந்த சினிமா குறித்து சில புத்தகங்களையும் எழுதியிருக்கிறார். அவற்றிற்கும் விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன! அரவிந்தன், அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் அமர்ந்திருந்த பீடத்தில் இன்று டாக்டர் பிஜு ஏறி அமர்ந்திருக்கிறார் என்று சொல்பவர்களும் உண்டு!

இரண்டு நடிகர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கடந்த ஆண்டிற்கான சிறந்த நடிகர் தேசிய விருதுகளில் ஒன்றை மலையாள நகைச்சுவை நடிகர் சுராஜ் பெற்றது டாக்டர் பிஜு இயக்கிய படத்தில்தான்! ஆனால் தேசிய விருது பெற்ற அந்த நடிப்புக்கு மாநில அளவிலான எந்த விருதுமே கிடைக்கவில்லை! இரண்டு பிராந்தியங்களைத் திருப்திப்படுத்தும் வகையில் இரண்டு நடிகர்களுக்குச் சிறந்த நடிகருக்கான தேசிய விருதை பகிர்ந்து வழங்குவது இப்போது வழக்கமாகி வருகிறது! சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எதிர்பார்த்த தேசிய விருது கடைசி நேரத்தில் கைவிட்டுப் போனதனால் ஒரு மலையாள நடிகர் மயக்கம்போட்டு விழுந்தார்! இதையெல்லாம் பார்க்கும்பொழுது விருதுகளைப்போல், குறிப்பாக அரசு அளிக்கும் விருதுகளைப்போல் அபத்தமானவை வேறு எதுவுமில்லை என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

தனது வாழ்நாளில் ஒரு தேசிய விருது கூட கிடைக்காதவர் அதிசய இயக்குநர் பாசு சாட்டெர்ஜி. இன்று பார்க்கையிலும் மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கும் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட நடுநிலைப் படங்களை இயக்கியவர் அவர். சோட்டி ஸி பாத், பியா கா கர், சித் சோர், கட்டா மீட்டா, ரஜனீகந்தா, பாத்தோம் பாத்தோம் மே என எத்தனையோ அற்புதமான படங்களைத் தந்தவர் அவர்! நடுநிலை சினிமாவைப் பற்றி பேசுகையில் ஒருமுறை அவர் சொன்னார், “நடுநிலை சினிமா என்றல்ல நடுத் தெருச் சினிமா என்று சொல்லுங்கள். ஏன் என்றால் அந்த வகைமை சினிமாவிற்காகவே வாழ்ந்த பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் நடுத் தெருவுக்குதான் வந்து விட்டனர்”.  

அந்த காலகட்டத்தில் கலைப் படங்களுக்கு மட்டுமே பெரும்பாலும் அரசு விருதுகள் கிடைத்தன. நடுநிலைப் படங்களுக்கு விருதும் கிடைக்காது, வழக்கமான வணிக மசாலாக்கள் இல்லாததால் திரைரங்குகளில் அவை வெற்றியும் அடையாது! அப்படங்களில் பெரும்பாலானவற்றை அவை வந்த காலத்தில் யாருமே பார்க்கவில்லை. பார்க்கப்படாத அந்தப் படங்களின் திரையிலும் திரைக்கு பின்னாலும் என்ன நடந்தது என்பதை காலம் கடக்கும் முன் யாராவது பதிவு செய்தே ஆகவேண்டும். ஏனென்றால் இந்திய வெகுமக்கள் சினிமாவில் இன்று நாம் காணும் மாற்றங்கள் அனைத்தையும் உருவாக்கியது அந்த நடுநிலைப் படங்கள் தாம்.

சமீபத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லுகிறேன். முதலில் அதன் பின்புலம். 1995இல் வெளியானது ஸ்திரீ எனும் தெலுங்கு திரைப்படம். NFDC யும் தூரதர்ஷனும் இணைந்து தயாரித்த அப்படத்தை அது வெளிவந்த காலத்திலேயே தேசியத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கிறேன். 1993 வரைக்கும் ஹைதராபாத்தில் வாழ்ந்து வந்த, தெலுங்குமொழி தெரிந்த எனக்கு அப்படம் மிகவும் பிடித்துப் போனது. தரமானதும் அதேசமயம் பெருவாரியான மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றவையுமான பல படங்களை இயக்கி மலையாள சினிமாவின் எக்காலத்திற்குமுரிய இயக்குநர்களில் ஒருவர் என்று பெயர்பெற்ற கே.எஸ்.சேதுமாதவன் இயக்கிய படம் ஸ்திரீ. தெலுங்கு மொழியில் அவர் இயக்கிய  ஒரே படம். தனது வாழ்நாளில் அவர் இயக்கிய கடைசிப் படமாகவும் அமைந்தது அது.

தென்னிந்திய சினிமாவில் எனது மிகவும் பிடித்த நடிகைகளில் ஒருவரான ரோஹிணி அப்படத்தின் மையப் பாத்திரமான ரங்கி எனும் ஸ்திரீயாக நடித்தார். முக்கிய ஆண் பாத்திரமாக தலைவாசல் விஜய் வந்தார். ஆனால் அப்படம் ரங்கியின் கதை, அவளது வாழ்க்கை. கோதாவரிப் பிராந்தியத்தின் வட்டார வழக்கிலான பேசும் மொழியாலும், படிப்பறிவற்ற ஓர் ஏழை மீனவப் பெண்ணின் உடல் மொழியாலும், நுட்பமான முகபாவனைகளாலும் ரோஹிணி அப்பாத்திரமாகவே வாழ்ந்தார். 1995ஆம் ஆண்டிற்கான தேசிய விருது அறிக்கையில் ரோஹிணியின் அந்த நடிப்பைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டினார்கள் நடுவர் குழுவினர். ஆனால் சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது அவருக்கு கிடைக்கவில்லை!

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஸ்திரீ படத்தின் சிறந்த குறுவட்டுப் பிரதி ஒன்று என் கைக்கு வந்தது. எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மீண்டும் அப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது மிகுந்த ஆச்சரியத்திற்குத்தான் ஆளானேன்! தரமான திரைப்படங்களை எடுப்பதற்கான சாத்தியங்கள் மிகவும் குறைவான தெலுங்கு மொழியில் 19 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இத்தகைய ஒரு சினிமாவை எடுத்திருக்கிறார்களே! நம்பமுடியவில்லை. இன்று பார்க்கும்பொழுதும் அனைத்துத் தளங்களிலுமே வெகுச் சிறப்பான ஒரு திரைப்படம் ஸ்திரீ!

சென்ற வாரம் சென்னை திருவான்மியூரிலுள்ள பனுவல் புத்தகக் கடைக்குள்ளே இருக்கும்  சிறு திரையரங்கில் ஸ்திரீ திரைப்படத்தின் திரையிடலை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அதில் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்துகொண்டு படத்தைப் பற்றிப் பேச முடியுமா என்று பனுவலின் பொறுப்பாளர் செந்தில்நாதன் கேட்டபோது எதுவுமே யோசிக்காமல் சம்மதித்தேன். படம் திரையிடப்பட்ட பின்னர் நடந்த கலந்துரையாடலில் தலைவாசல் விஜயும் ரோஹிணியும் பங்கேற்றனர்.

சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது ஸ்திரீ வழியாக தனக்கு கிடைக்காததில் வருத்தம் எதுவும் இல்லை என்று சொன்னார் ரோஹிணி. பேன்டிட் குயீன் படத்தில் கொள்ளைக்காரி பூலன் தேவியாக நடித்த ஸீமா பிஸ்வாஸுக்கு தான் அந்த ஆண்டின் சிறந்த நடிகைக்கான விருது வழங்கப்பட்டது. தனது நடிப்பைவிட விருதுக்குத் தகுதியானது அவரது நடிப்பு. அதனுடன் போட்டி போட்ட தனக்கு சிறப்புக் குறிப்பிடல் கிடைத்ததென்பதே மிகவும் பெருமைக்குரிய விஷயம் என்றார் ரோஹிணி!

ரோஹிணியின் நடிப்பைப் போலவே அவரது வார்த்தைகளும் அற்புதமானதாக எனக்குத் தோன்றியது. தான் என்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமே முக்கியமில்லாத இந்த காலத்தில், போட்டி பொறாமைகளைத் தவிர வேறு எதுவுமே காணக்கிடைக்காத இடத்தில் உண்மையும் நேர்மையும் இன்னும் கொஞ்சம் மீதமிருக்கிறதே என்று எண்ணிக்கொண்டேன். எல்லையற்ற உண்மையும் நேர்மையும் வெளிப்படுத்திய இந்தியச் சினிமாவின் படைப்புகளைப் பற்றி, படைப்பாளிகளைப் பற்றி நான் எழுதப்போகிறேன். அறிவுரைகளுக்கு நன்றி.

20141114

திரும்பிப் பார்க்கையில்



நமது காலம், நமது ரசனை 1
(உயிர்மை - நவம்பர் 2014)

அப்போது எனக்குப் பதினைந்து வயதிருக்கும். எங்களுக்கு அயல் வீட்டில் வசித்து வந்தவரின் பெயர் கருணன் பிள்ள. வயதைத் தாண்டி பலகாலமா பின்னர்தான் அவருக்குத் திருமணம் நடந்தது. அழகற்று வினோதமான முகத்தோற்றம் கொண்ட, சதா சிடுமூஞ்சியான கருணன் பிள்ள பேரழகியான சோபனச் சேச்சியை திருமணம் செய்து கொண்டுவந்தார்! இது எப்படி நடந்தது? இந்த சேச்சிக்கு என்ன கண்பார்வை இல்லையா? என்றெல்லாம் ஆதங்கமடைந்து ஒருவருக்கொருவர் புலம்பிக்கொண்டனர் அங்குள்ள இளவட்டங்கள்.

நானும் அவர்களில் ஒருவன். திருமணமாகி ஒரு வாரம்கூடக் கடக்காத நிலையில் மனைவியை அடித்துத் துவைக்க ஆரம்பித்தார் கருணையே இல்லாத கருணன் பிள்ள! தனது மனைவியை அவர் அடிப்பதன் காரணம் தாழ்வுணர்ச்சிதான் என்று அனைவரும் நினைத்தனர். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல என்பதை முதலில் கண்டுபிடித்தது நான் தான்!

அவர்களது வீட்டிற்குச் செல்லும்போதெல்லாம் அங்கு உணவு மேசைக்குக் கீழ் வைத்திருந்த ஒரு பாறாங்கல்லைப் பார்த்திருக்கிறேன். திருமணம் முடிந்து சில நாட்களிலேயே கருணன் அக்கல்லை அங்கு கொண்டுவந்து வைத்தார். மனைவி சமைக்கும் உணவு வகைகளைக் கொஞ்சம் சுவைத்துப் பார்த்தவுடன் அவற்றை வைத்திருக்கும் பீங்கான் பாத்திரத்தை அக்கல்லில் அடித்து உடைப்பார்! பின்னர் பொங்கி எழுந்து மனைவியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து அடித்து நொறுக்குவார். சுவையற்ற உணவு சமைத்ததற்கான தண்டனை!

கருணன் பிள்ளாவைப் பொறுத்தவரையில் சோபனச் சேச்சி சமைக்கும் உணவை விடச் சப்பையானதும் ருசியற்றதுமான ஒன்று இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை. தன்னுடன் சண்டையிட்டு தொலைதூரத்திலுள்ள அண்ணனின் வீட்டிற்குப் போய்விட்டிருந்தார் என்றாலும், தனது அம்மா போடுவதைப்போல் ஒரு குவளைக் காப்பி கூட இந்த எரணம் கெட்டவளால் போட முடியவில்லையே என்ற ஆத்திரத்தில் கருணன் மனைவியை அடித்து பாத்திரங்களை உடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

வெயில் தகிக்கும் கோடைப் பகல்களில் அழகாக நறுக்கிய பச்சை மிளகாய்த் துண்டுகளும் மெலிதாக நசுக்கிய கருவேப்பிலைகளும் மிதக்கும், உப்பும் புளிப்பும் கலந்த பதமான நீர்மோரை சோபனச் சேச்சியின் கையிலிருந்து எத்தனையோ முறை வாங்கிக் குடித்திருக்கிறேன்! இலையடை, கும்பிளப்பம், மத்தி சதச்சு பற்றிச்சது, மயக்கிய கப்பையுடன் மீன் வற்றிச்சது, அவல் நிறச்சது என சோபனச் சேச்சி சமைத்துச் சாப்பிடத் தந்த பலவகையான கேரள உணவுகள் இன்றும் எனது நினைவுகளில் சுவைக்கின்றன. மிகவும் அழகான பெண்மணி அவர் என்பதனால் பதின்பருவக் காமம் கலந்த ஒரு ஏக்கம் அவர்மேல் எனக்கு இருந்திருக்கலாம். இருந்தும் அவரது தோற்றப்பொலிவை விட அந்தச் சமையலின் சுவைதான் இன்றும் எனது நினைவில் தேங்கியிருக்கிறது.

பாரமாகச் சமைக்கும் வல்லமை கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணியைச் சமைக்கவே தெரியாதவள் என்று அடித்து கொடுமைப்படுத்திய கருணன் பிள்ளாவின் பிரச்சினை என்னவாக இருந்திருக்கக் கூடும்? கருணனின் அம்மா இச்சேயி சமைத்த மிகச் சுமாரான உணவுகள் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவை. சிறு வயதிலிருந்தே பலவகையான சமையல்களுக்கு பழக்கப்பட்டிருந்தவன் நான். பாட்டி வீட்டு உணவுகள், எண்ணற்ற நண்பர்களின் வீட்டு உணவுகள் எனப் பல வீட்டுக் கூட்டாஞ்சோற்றைச் சாப்பிட்டுப் பழகியவன். மேலும் எனது அம்மாவும் அப்பாவுமே நன்றாக சமைக்கக் கூடியவர்களாக இருந்தனர். இச்சேயியின் உணவுகளின் ஒட்டுமொத்தச் சுவையின்மையைப் பலமுறை நான் உணர்ந்திருந்தேன்.

பிறரின் வீடுகளிலிருந்து பச்சைத் தண்ணீர் கூடக் குடிக்காத குணம் படைத்த கருணன் பிள்ள  அவரது நினைவுகள் தொடங்கும் காலத்திலிருந்தே தனது அம்மா சமைத்த உணவுகளை மட்டுமே சாப்பிட்டு வளர்ந்தவர். உணவுச்சுவையின் அளவுகோலாக அவருக்கு இருந்தது தனது அம்மாவின் சமையல் மட்டுமே! அவரால் அதிலிருந்து மீள முடியவில்லை. சிறந்த சுவைகொண்ட உணவுகளைச் சுவையற்றவையாகவும், தனது தாயின் உப்புச் சப்பில்லாத சமையலைச் சுவை மிகுந்ததாகவும் உணரும் அளவிற்குத் தாறுமாறாகத்தான் அவரது உணவு ரசனை உருவாகியிருந்தது.

சென்னையில் அசலான வங்காள நாட்டார் உணவு வகைகள் கிடைக்கும் ஒரே ஒரு உணவகம் இருந்தது. எழும்பூரில் உள்ள அன்னபூர்ணா என்னும் மிகச்சிறிய உணவுக்கடை. அருணனுடன் ஒருமுறை மதிய உணவிற்கு அங்கு சென்றிருந்தேன். மாச்சேர் தேலா ஜொல் (கொழுத்த மீன் குழம்பு), கொஷா மாங்க்‌ஷோ (ஆட்டுக்கறி வறுவல் குழம்பு), துயீ மாச் (மீன் ரெட்டை வறுவல்), சோலார் தால் ஃபாத் (நீர்த்த பருப்புக் குழம்பும் சோறும்) என நான் ருசித்துப் புசித்து கட்டு கட்டும்போது திடீரென்று அருணனைக் காணவில்லை! அவ்வுணவுகள் ஏற்படுத்திய  குமட்டலினால் அவர் வாந்தியெடுக்கப் போயிருந்தார்!

வங்க உணவின் முக்கியமான செய்பொருட்களில் ஒன்றான கடுகு எண்ணையின் சுவையை அவரால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. மேற்கு வங்காளத்திலும் வங்காள நாட்டிலும் வசிக்கும் இருபத்தைந்து கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் விரும்பிச் சாப்பிடும் அந்த உணவு வகைகள், தமிழ்நாட்டில் திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்த அருணனுக்கு ஒரே கணத்தில் குமட்டலை ஏற்படுத்தியது! கடுகு எண்ணையின் சுவை இதை விட அதிகமாகக் குமட்டலை ஏற்படுத்தக் கூடிய உணவுப் பழக்கங்கள் இருக்கும் பகுதியிலிருந்து வருபவன் நான். ஆனால் எனது தேடல் என்னை வங்காள உணவுகளின் ரசிகனாக்கியது.

இந்த தேடல் பெரும்பாலும் இங்கு நிகழ்வதேயில்லை. உலக உணவுகளின் தலைநகரம் என்றழைக்கப்படும் பாரீஸ் சென்றிங்கிய உடன் சரவண பவனைத் தேடி ஓடுகிறார்கள்! அதிசயமான அராபிய உணவுகளுடைய வளைகுடா நாடுகளில் பழுப்பு நிற உருண்டை அரிசிச் சோற்றுக்காகவும் தேங்காய் எண்ணையில் குளிப்பாட்டிய மீன் வறுவலுக்காகவும் ஏங்குகிறார்கள்! பழக்கத்திற்கும் பரிச்சயத்திற்கும் உள்ளடங்காத எதுவுமே சுவையாக இருக்காது, ஒருவேளை சுவையாக இருந்தாலும் செரிமானமாகாது என்பதில் பெரும்பாலானோருக்குச் சந்தேகமேயில்லை! உணவின் சுவையும் சுவையின்மையும் போலவேதான் மனிதனின் அடிப்படை ரசனையுமே! விடுபடமுடியாதவை என்று வெறுமனே நாம் நினைக்கும் பழக்கம்.
 
இசை சார்ந்த எழுத்துகளினூடாக தமிழில் எனக்குக் கிடைத்தது எல்லையற்ற பாராட்டுகள் தாம் என்றபோதிலும் என்மேல் வீசப்பட்ட கற்களையும் அவ்வப்போது நான் திரும்பிப் பார்ப்பதுண்டு. டேய்... மலையாளித் தா---ளீ.... தமிழ்நாட்டில் வந்து இசை அரசியல் பண்றியாடா? நீ இசை விமர்சித்து கிழிச்சது போதும். ஒழுங்கு மரியாதையா கேரளாவுக்கு மூட்டை கட்டு...”! இதே தொனியிலான பல கடிதங்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளில் எனக்கு வந்திருக்கின்றன. இது ஏதோ அறிவுகெட்டவன் எழுதியது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் அறிவுஜீவிகளாகத் தங்களை முன்வைக்கும் சில எழுத்தாளர்கள் “ஷாஜியின் எழுத்தில் தென்படும் இசையாணவம் அவர் பிறந்து வளர்ந்த பிராந்தியத்தினுடையது’ என்றெல்லாம் எழுதினர்!

எனது இரண்டாவது தமிழ்ப் புத்தகத்தின் வெளியீட்டுவிழாவை நடக்காமல் தடுக்க மும்முரமாக வேலை செய்தனர் சிலர். அவ்விழாவிற்கு வரவேண்டியிருந்த சிறப்பு விருந்தினர்களில் சிலரை வரவிடாமல் தடுப்பதிலும் வெற்றி கண்டனர். அதுவும் போதாமல் ‘ஷாஜிக்கு இசையே தெரியாது, மலேசியா வாசுதேவனின் கீழ் ஸ்தாயியை அவரால் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை’ போன்ற வினோதமான பிரகடனைகள் அடங்கிய சில கட்டுரைகளை எழுதி ஆயிரக்கணக்கான மின்னஞ்சல் முகவரிகளுக்கு இலவசமாக அனுப்பி வைத்தனர்!

இதெல்லாம் எதற்காக?  இவர்களில் யாருக்குமே ஒரு தனிமனிதனாக என்னைத் தெரியாது. என்மேல் கோபமும் பகைமையும் பாராட்டவேண்டிய எந்தத் தேவையும் இவர்களுக்கில்லை. தனிப்பட்டமுறையில் எந்தவொரு வன்மமும் அவர்களுக்கு என்மேல் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. பழகிப்போன அவர்களது ரசனைகளுக்கு எதிரான சில கருத்துக்கள் இசையை மையமாக வைத்து நான் எழுதிய சில கட்டுரைகளில் இருந்தன. அது அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை! அவ்வளவு தான்!
  
இந்த விஷயங்கள் எதுவுமே ஒருபோதும் என்னைப் பாதித்ததில்லை. ஏனென்றால் இவையெல்லாம் ரசனையைச் சார்ந்த சிக்கல்கள் என்று நான் நன்கு அறிவேன். தங்களது ரசனையைச் சார்ந்திருக்கும் புரிதல்களுக்கு எதிரான கருத்துக்கள் வரும்போது திணறிப் போகிறார்கள். ஆழ்ந்த கடவுள் பக்தியுடன் இருக்கும் ஒருவரிடம் கடவுள் என்பது ஒரு கற்பிதம், அப்படி எதுவுமே இல்லை என்று இன்னொருவர் எளிதாகச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். திடீரென்று அங்கு உருவாகும் கோபதாபங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கையுடன் எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது! ‘ஆமாம்.. நீ மட்டும் பெரிய அறிவாளி! பரம்பரை பரம்பரையாகக் கடவுள் பக்தர்களாயிருக்கும் நானும் எனது தாய்தந்தைரும் முட்டாள்களா?’ என்கின்ற கடும் கோபம் தான் அப்போது அந்த பக்தனுக்கு மேலோங்கும்!

புரிந்து வைத்திருப்பவற்றிலிருந்து முற்றிலுமாக மாறுபடும் கருத்துகளைத் திறந்த மனத்தோடு பரிசீலிக்க இயலாமல் அவற்றை முன்வைத்தவர் மீது தனிமனித விரோதத்தை வளர்த்தெடுக்கிறார்கள்! அவ்விரோதம் தீர்க்க மொழி, பிராந்தியம், சாதி, மதம், இனம், தனிமனித வாழ்க்கை என எதை வேண்டுமானாலும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ”பதினெட்டு வயதில் ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து கைவிட்டவன் தானே இவன்? முகேஷின் காதல் பாடல்களை விமர்சிக்க இவனுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்ற அளவிற்கு இருக்கும் அத்தாக்குதல்கள்!

ஒருமுறை ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் “எங்கள் கலாச்சாரத்தின் பகுதிகளாக இருக்கும் கலைஞர்களை நீ விமர்சனம் பண்ணுறியே, உனது கலாச்சாரத்தில் இருக்கும் யாரையாவது நாங்கள் விமர்சனம் செய்தால் உனக்கு எப்படியிருக்கும்?” என்று ஒருவர் கடும் சினத்துடன் கேட்டார்! எனது காலாச்சாரமும் அவர்களது கலாச்சாரமும் வேறா? நான் என்ன செவ்வாய் கோளிலிருந்து இறங்கி வந்தவனா? தமிழ் மொழியிலிருந்து அறுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்த மலையாளத்தை எனது தாய்மொழியாக நானா தேர்ந்தெடுத்தேன்?

தமிழ்நாட்டு எல்லைப் பகுதிக்கு நெருக்கமாக இருக்கும் ஓர் ஊரில் பிறந்து தமிழ் கேட்டு வளர்ந்த என்னை முற்றிலுமாக வேறு ஏதோ கலாச்சாரம் கொண்டவனாகச் சித்தரிப்பது எதனால்? மலையாளத் திரையிசையின் மையங்களாக அறியப்படும் யேசுதாஸ், தேவராஜன் போன்றவர்களைப் பற்றி நான் எழுதியிருக்கும் விமர்சனக் கட்டுரைகளின் ஒரு வரியைக்கூட படிக்காமல் எழுப்பப்படும் இத்தகைய கேள்விகளின் காரணமும் அடிப்படை ரசனையிலிருந்து உருவாகும் தவறான புரிதல்களேயாகும். ஒரு எழுத்தாளனாக நான் சந்தித்த பலவகையான அனுபவங்களின் அடிப்படையில் நமது காலமும் ரசனையும் உருவாக்கும் புரிதல்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சிதான் இந்த கட்டுரைத் தொடர்.
                
கடந்தகால ஏக்கங்கள் தான் பலசமயம் மனிதனின் ரசனையை தீர்மானிக்கிறது என்பது ஓர் உண்மை. நேற்று என்பது இறந்து மறைந்து விட்டது, கண்ணுக்குத் தெரியாத தொலைவில் நாளை, இந்த இரவை மட்டும் கடக்க எனக்கு உதவுங்கள்... என்கிறார் க்ரிஸ் கிரிஸ்டஃபர்சன் தனது உலகப் புகழ்பெற்ற பாடலில். சென்றகாலம் சென்று விட்டது, ஆனால் நாளை நம்முடையது என்பது மற்றுமொரு கருத்து. இந்த இரண்டு கருத்துகளிலும், நேற்று என்பது முடிந்துபோன விஷயம். அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை! இந்தக் கணத்தை நினைத்து மகிழ்வாயிருங்கள். ஏனெனில் இந்தக் கணம்தான் உனது வாழ்க்கையே என்கிறார் ஒமார் கய்யாம்!

இந்தக் கணம்என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளேயே அக்கணமும் அதற்கடுத்த பல கணங்களும் முடிந்து விடுகின்! நொடிநேரத்தில் பாய்ந்தோடிப் பழையதாகிக் கொண்டேயிருக்கும் காலத்திலிருந்து இந்தக் கணத்தைப் பிடித்து நிறுத்தி அதில் வாழ்வது எப்படி? நடந்தது நடந்து முடிந்தது, ஆகவேண்டியதைப் பார்ப்போம் என்று வருங்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்தான். ஆனால் சிந்திக்க மட்டும்தான் முடியும். உண்மையில் வருங்காலம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை! ஒவ்வொரு நொடியிலும் வருங்காலம் நிகழ்காலமாகி, நிகழ்காலம் கடந்தகாலமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது. நமக்கு இருப்பது கடந்த காலம் மட்டும் தான்! ஆதலால் கடந்தகால ஏக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு ஓடவேண்டும் என்று நினைப்பதில் பொருளில்லை.

எனது கடந்தகால ஏக்கங்களின் கிளையொன்றில் கழுத்தில் இறுகிய சேலை விளிம்பில் தொங்கியாடுகிறார் சோபனச் சேச்சி. ரசனையற்றவர்களுடன் வாழ்வதைவிட தற்கொலைதான் மேலானது என்று அவர் நினைத்தாரா? தனது ரசனைக்கு எதிரானவள் சாவது நல்லது என்று கருணன் முடிவெடுத்தாரா? இன்றுவரைக்கும் யாருக்குமே தெரியாது.